More

    ‘Dune’ is te groot voor je tv |

    De echte wereld voelde gewoon te klein toen ik uit Denis Villeneuve’s Dune stapte. Er waren geen enorme ruimteschepen die klaar stonden om naar planeten in verre sterrenstelsels te schieten. Geen brutalistische paleizen te midden van eindeloze woestijnvergezichten. Geen zandwormen ter grootte van een gebouw die rondzwerven, erop gebrand om iedereen te verslinden die hen stoorde. Alleen ik en het verkeer op Atlanta’s I-285.

    Deze nieuwste Dune-aanpassing is niet perfect – het is soms emotioneel leeg en het is eigenlijk opgezet voor een tweede film die we misschien nooit zullen zien – maar het is met succes getransporteerd mij naar het universum dat Frank Herbert meer dan een halve eeuw geleden creëerde. De film concentreert zich op de helft van de roman en vertelt het verhaal van Paul Atreides (Timothée Chalamet), de zoon van een beschutte baron die naar de woestijnplaneet Arrakis verhuist. Het is een belangrijke post, omdat het de enige wereld is die de melange, of specerij, produceert die interstellaire reizen mogelijk maakt. Maar zoals Paul snel leert, is het ook een gevaarlijke plek voor zijn elitefamilie, en het is waar hij leert dat hij ook een potentiële messias kan zijn. Je weet wel, typisch tienerjongenspul.

    dims?image_uri=https%3A%2F%2Fs.yimg.com%Maar ik weet zeker dat de ervaring niet hetzelfde zal zijn, zelfs niet op mijn 120-inch projectorscherm. Deze Dune eist om gezien te worden op iets dat nog groter is – een plek waar je gevoel van zijn in het niet valt. Dune gaf me het gevoel dat Paul Atreides voor een zandworm ter grootte van een wolkenkrabber stond, wachtend om te worden geconsumeerd. En ik was er blij mee.

    Natuurlijk is het tegenwoordig niet eenvoudig om naar de bioscoop te gaan, niet nu het coronavirus nog steeds woedt en andere theaterbezoekers weigeren elementaire veiligheidsmaatregelen te nemen. (De vaccins zijn veilig. Maskers werken. Bescherm jezelf en anderen.) Maar als het je lukt om het veilig in de bioscoop te zien – misschien door een privéscherm met vrienden te huren – zul je eraan worden herinnerd wat die ervaring zo speciaal maakt . Ik heb het op de tweede rij van een vrij typisch multiplextheater bekeken en het raakte me nog steeds. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het zou zijn op een volledig IMAX-scherm, dat wel 30 meter hoog kan worden.

    Dune is op zijn best wanneer Villeneuve en cameraman Greig Fraser je laten genieten van de vergezichten, de vorstelijke maar toch vreemde kostuums en de rijkdom aan achtergrond details.

    Op een gegeven moment flitsen de ogen van een personage even wit wanneer hem wordt gevraagd om de kosten te berekenen van de tocht van een keizerlijke gezant door de sterren. Het is nooit uitgelegd, maar je snapt het. Deze stijl van slow-burn sci-fi is niet voor iedereen weggelegd, maar als je hebt genoten van Arrival of Blade Runner 2049, eerdere uitstapjes in het genre van Villeneuve, dan is de kans groot dat je klaar bent voor dit soort verhalen vertellen.

    Maar nog voordat ik iets op het scherm zag, voelde ik Dune in mijn buik. Terwijl ik wachtte tot mijn vertoning zou beginnen, begon een buitenaardse stem uit het niets te spreken, die klonk alsof hij volledig uit de subwoofers van het theater kwam. Het stelde een vraag over de kracht van drums, maar eigenlijk was het alsof de film zei: “Ga zitten, let op, je bent niet meer op aarde.”

    Image Credit: Warner Bros. en Legendary Foto’s

    Het inventieve geluidsontwerp van de film stopt daar niet. Alles wat je hoort – van het gebrul van ruimteschepen terwijl ze opstijgen, het gezoem van libelachtige voertuigen terwijl ze met hun vleugels klappen, of het sfincter-balsemende gebrul van de zandwormen – is zorgvuldig gemaakt om je te laten geloven dat het allemaal echt is. De partituur van Hans Zimmer wijkt niet te ver af van zijn Gladiator-vibe, maar doet er goed aan om alles episch te laten klinken.

    Dat was een onrustige productie die sindsdien een cultstatus heeft gekregen, maar werd gehinderd door bemoeizuchtige producenten en een script dat de hele roman probeerde te proppen. De aanpak van Villenueve is zelfverzekerder en wordt, zoals je zou verwachten, ondersteund door veel capabelere technologie voor visuele effecten. Ook al duurt het twee uur en 35 minuten, ik had gemakkelijk nog drie uur kunnen opgeven om de rest van het verhaal te bekijken. >Warner Bros. en Legendary Pictures </p>
<p>H” /> </p>
<p>Hoe episch Dune ook is, het is jammer dat de reikwijdte niet past bij acteurs uit de Midden-Oosten en Noord-Afrika (MENA), culturen waar Herbert zich duidelijk door liet inspireren.</p>
<p>Dat is vooral flagrant als we de lokale bevolking van Arrakis zien, de blauwogige zandbewoners die bekend staan ​​als de Fremen, die vaak worden afgeschilderd als nobele wilden. De film begint in ieder geval met het Fremen-perspectief: Chani, gespeeld door Zendaya, vraagt ​​zich hardop af wie hun volgende onderdrukkers zullen zijn. </p>
<p>Dit alles wil zeggen, of je het theater kunt halen om Dune te zien , je zou moeten. Je kunt nog steeds een deel van zijn onmetelijkheid vastleggen door het van dichtbij te bekijken: trek een stoel recht naar je tv of ga met een laptop zo dicht mogelijk bij je oogbollen. Maar Dune is een verhaal dat draait om de kracht van dromen, dus het is bijna passend dat het het beste wordt ervaren wanneer het je realiteit overweldigt.</p>
<p>.</p>
<div class=- Advertisement -inloopdouche

    Recent Articles

    douchecabine

    Related Stories

    LAAT EEN REACTIE ACHTER

    Vul alstublieft uw commentaar in!
    Vul hier uw naam in

    Stay on op - Ge the daily news in your inbox

    [tdn_block_newsletter_subscribe input_placeholder="Email address" btn_text="Subscribe" tds_newsletter2-image="730" tds_newsletter2-image_bg_color="#c3ecff" tds_newsletter3-input_bar_display="" tds_newsletter4-image="731" tds_newsletter4-image_bg_color="#fffbcf" tds_newsletter4-btn_bg_color="#f3b700" tds_newsletter4-check_accent="#f3b700" tds_newsletter5-tdicon="tdc-font-fa tdc-font-fa-envelope-o" tds_newsletter5-btn_bg_color="#000000" tds_newsletter5-btn_bg_color_hover="#4db2ec" tds_newsletter5-check_accent="#000000" tds_newsletter6-input_bar_display="row" tds_newsletter6-btn_bg_color="#da1414" tds_newsletter6-check_accent="#da1414" tds_newsletter7-image="732" tds_newsletter7-btn_bg_color="#1c69ad" tds_newsletter7-check_accent="#1c69ad" tds_newsletter7-f_title_font_size="20" tds_newsletter7-f_title_font_line_height="28px" tds_newsletter8-input_bar_display="row" tds_newsletter8-btn_bg_color="#00649e" tds_newsletter8-btn_bg_color_hover="#21709e" tds_newsletter8-check_accent="#00649e" embedded_form_code="YWN0aW9uJTNEJTIybGlzdC1tYW5hZ2UuY29tJTJGc3Vic2NyaWJlJTIy" tds_newsletter="tds_newsletter1" tds_newsletter3-all_border_width="2" tds_newsletter3-all_border_color="#e6e6e6" tdc_css="eyJhbGwiOnsibWFyZ2luLWJvdHRvbSI6IjAiLCJib3JkZXItY29sb3IiOiIjZTZlNmU2IiwiZGlzcGxheSI6IiJ9fQ==" tds_newsletter1-btn_bg_color="#0d42a2" tds_newsletter1-f_btn_font_family="406" tds_newsletter1-f_btn_font_transform="uppercase" tds_newsletter1-f_btn_font_weight="800" tds_newsletter1-f_btn_font_spacing="1" tds_newsletter1-f_input_font_line_height="eyJhbGwiOiIzIiwicG9ydHJhaXQiOiIyLjYiLCJsYW5kc2NhcGUiOiIyLjgifQ==" tds_newsletter1-f_input_font_family="406" tds_newsletter1-f_input_font_size="eyJhbGwiOiIxMyIsImxhbmRzY2FwZSI6IjEyIiwicG9ydHJhaXQiOiIxMSIsInBob25lIjoiMTMifQ==" tds_newsletter1-input_bg_color="#fcfcfc" tds_newsletter1-input_border_size="0" tds_newsletter1-f_btn_font_size="eyJsYW5kc2NhcGUiOiIxMiIsInBvcnRyYWl0IjoiMTEiLCJhbGwiOiIxMyJ9" content_align_horizontal="content-horiz-center"]